Bootstrappen over het netwerk met PXE

Door de decennia heen is het medium dat gebruikt werd om een besturingssysteem te installeren, flink veranderd. Voor DOS 6.22 drie of vier 1.44 MB diskettes, bij Windows 95 dertien diskettes. Je had bij 95 ook de optie om te booten vanaf een diskette die vanaf daar de stuurprogramma ging laden met MSCDEX voor de CD-ROM drive (als men die had). Later werd het mogelijk om direct op te starten vanaf de CD-ROM. Gaandeweg werd booten vanaf USB mogelijk doordat de BIOS/EFI de USB kon mounten als een CD. Tools zoals Ventoy maakt het mogelijk om op te starten vanaf USB, de eindgebruiker kan dan kiezen welke ISO geladen moet worden.

Een andere boot optie is 'PXE ROM', hiermee werd booten vanaf het netwerk mogelijk. Voor de thuisgebruiker is er eigenlijk geen use case. Voor een datacenter of iemand die regelmatig aan het prutsen is een homelab wel.

Hoe het werkt ...
De computer start op met de PXE ROM stack en krijgt boot informatie terug van de DHCP-server. Die informatie bestaat uit een IP-adres en de bestandsnaam die geladen kan worden. De computer download IPXE via TFTP of HTTP. Het IPXE bestand haalt vervolgens een script op waar de logica in staat. Nadat de gebruiker een optie heeft geselecteerd in het keuzemenu, wordt de kernel geladen.

De voordelen
Het wordt nu heel makkelijk om de verschillende ISOs te beheren. Daarnaast zijn de pijnen van het zoeken naar een USB stick en het prepareren ervan, verleden tijd. Door een SMB-share aan te maken op de CT die verantwoordelijk is voor PXE, is het heel eenvoudig om nieuwe ISOs toe te voegen

De nadelen
De computer waar vanaf geboot wordt, moet PXE ondersteunen een aan hebben in de UEFI/BIOS. Daarnaast moet de computer natuurlijk voorzien zijn van een functionerende netwerkverbinding. PXE over WiFi wordt zelden ondersteund.
Het laatste nadeel is dat, voor elke ISO, er nieuwe logica geschreven moet worden.